Nesta sociedade onde hai tanta soedade, onde é tan importante sentirse integrado nun proxecto común, soñando e construindo xuntos unha sociedade máis humana, máis fraterna, máis samaritana, é mui importante vivir a nosa experiencia crénte, sintíndonos formando parte dunha Iglexa de COMUNIÓN, é dicir, de COMUNIDADE e ENCONTRO.
 

A parroquia é o lugar e o fogar próximo e aberto a todos para a iniciación cristiá. Para o encontro co Señor. Porque é un ámbito privilexiado e, en muitos casos, único para a educación na fe. Porque sigue sendo a realidade eclesial que entra en contacto con maior número de persoas. “A parroquia non é principalmente unha estructura, un territorio, un edificio; ela é familia, fraternidade animada polo Espírito, fraterna e acolledora, é hospital de campaña para curar feridas, é fonte onde todos poden acudir a buscar a auga da vida.
 

É muito máis que un centro de servicios relixiosos; pretende ser - queremos que sexa - una comunidade viva de créntes, aberta a todos, servidora de todos, desinteresada con todos. Non pretende dominar senon acoller, acompañar, servir. 

Servidora de todos, sobre todo dos máis necesitados. O párroco non é a parroquia. A parroquia somos todos. A parroquia é unha comunidade de xente unida polo vínculo da fe, chamada a ser casa de todos e cousa de todos, portadora dunha Boa Nova: que Deus en Xesús fíxose historia con nós. É comunidade para celebrar unida: a vida, o amor, a dor, a morte, a compaixión, a búsqueda da xusticia…
 

A parroquia é COMUNIDADE, é SERVICIO, é CELEBRACIÓN e é TESTEMUÑA.
 

A nosa parroquia de Fontiñas é a historia dunha fe compartida, como unha carreira de relevos que leva vinte e sete anos en marcha, xeneración tras xeneración. Nesa carreira muitas persoas transparentaron unha fe profunda, viva. Impresiona pensar a herdanza que cada uno recibimos deles. És o quixemos reflexar nos carteis dos 25 años.
 

Pero a historia da parroquia de Fontiñas, continua. É unha realidade de cada un, pero, sobre todo, é unha tarefa de todos. De todas e de todos. Cada feligrés, cada tarefa realizada, cada servicio prestado, cada pequeno grupo, cada pequena comunidade son os creadores da gran comunidade. 

No nos esquezamos: a parroquia é casa de todos e cousa de todos.